W naszym schronisku znajdują się rezydenci - bo tak można ich nazwać - którzy najlepsze lata życia mają już za sobą. Nie mieli szczęścia, pomijani, zapomniani, niewidoczni, przywykli do sytuacji, w jakiej przyszło im od wielu, wielu lat egzystować. Teraz, będąc w słusznym wieku, przytulisko uważają za swój dom, bo innego nie mieli, bądź go już nie pamiętają, a opiekunów i wolontariuszy za ukochanych ludzi.

Inne to te, które z różnych przyczyn, często niewytłumaczalnych i niemieszczących się w głowie zamieszkały w schronisku. Ktoś "podziękował" im za ich przywiązanie i miłość, wyrzucając, pozbywając się problemu, bo: stare, chore, ślepe, głuche, zmarł właściciel, a jego rodzina nie ma miejsca dla seniora.

Jednak one dzielnie się trzymają i zaprzeczają swojemu wiekowi, są radosne, pełne wigoru, ciekawe nowego świata i ludzi. Jak potrafią, tak odnajdują się w schroniskowej rzeczywistości, a przecież do niedawna miały swój dom, człowieka, miskę i legowisko. Są cierpliwie, oddane, kochane, nie oczekują zbyt wiele, wystarczy im krótki spacer, mięciutki smaczek, chwila uwagi, delikatny dotyk ludzkiej dłoni. To wszystko...

• Na zdjęciach przedstawimy Państwu podopiecznych, których musicie koniecznie poznać, odwiedzając ich w iławskim schronisku.

Serdecznie zapraszamy, może kogoś z Was ujmie za serce Altar, Orzech, Kiełka, Łatka i inni, piękni i młodzi duchem.

Tekst i zdjęcia: Beata Witkowska.
Współpraca: Justyna Kowalewska.
Red. kontakt@infoilawa.pl.