Bezpieczna tapeta dla dzieci i skład materiału

Ściana zajmuje w polu widzenia więcej miejsca niż jakikolwiek mebel, więc przy tapetach dla dzieci pytanie o skład materiału pojawia się wcześniej niż w pozostałych pomieszczeniach. Producenci tapet przeznaczonych do wnętrz mieszkalnych deklarują zgodność z normami dotyczącymi emisji substancji lotnych, a część produktów ma dodatkowo atest higieniczny. Warto sprawdzić te informacje na opakowaniu, ponieważ obejmują one również klej używany do naklejania. Kleje do tapet flizelinowych przygotowuje się zwykle na bazie modyfikowanej skrobi lub metylocelulozy i rozrabia z wodą bezpośrednio przed pracą.

Po naklejeniu pomieszczenie wymaga przewietrzenia i odczekania, aż zniknie zapach świeżego kleju, a ściana wyschnie na całej powierzchni. Ma to znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy tapeta trafia na ścianę zewnętrzną, przy której temperatura powierzchni bywa niższa niż w pozostałej części pokoju. Materiały przepuszczające parę wodną pozwalają wilgoci odparować przez przegrodę, natomiast szczelna warstwa wierzchnia zatrzymuje ją pod tapetą. Z tego powodu na chłodnej ścianie zewnętrznej ostrożniej stosuje się pełne powłoki winylowe, a łóżeczko odsuwa się od niej o kilka centymetrów, żeby powietrze mogło krążyć.

Tapeta flizelinowa czy winylowa w pokoju dziecięcym

Wybór tapety do pokoju dziecięcego zaczyna się od podkładu i warstwy wierzchniej, ponieważ to one przesądzają, jak ściana zniesie zabawę, oparte o nią łóżko i ślady po dłoniach. Odporność powierzchni podają piktogramy na opakowaniu: kolejne fale oznaczają rosnącą odporność na zmywanie, a symbol szczotki tapetę, którą można czyścić mechanicznie. Do pokoju dziecka trafiają najczęściej cztery rozwiązania, różniące się podkładem i warstwą wierzchnią.

tapeta na flizelinie, czyli na podkładzie z włókniny, klejona przez nałożenie kleju bezpośrednio na ścianę,

tapeta winylowa, z warstwą wierzchnią z PCV na podkładzie papierowym albo flizelinowym, przystosowana do zmywania,

tapeta papierowa, najtańsza i prosta w składzie, ale wrażliwa na wilgoć i pocieranie,

fototapeta drukowana na flizelinie lub winylu, dostarczana w pasach numerowanych w kolejności klejenia.

Przy ścianie, którą za kilka lat trzeba będzie odnowić, liczy się również sposób demontażu. Łatwiejsza pod tym względem jest tapeta flizelinowa, którą zdejmuje się w całych pasach na sucho, bez wcześniejszego moczenia i skrobania podłoża. Klej nanosi się przy niej wałkiem bezpośrednio na ścianę, więc pasy nie muszą wcześniej leżeć i nasiąkać, a poprawienie ułożenia na świeżym kleju idzie sprawniej. Włóknina słabiej rozciąga się po nasiąknięciu niż papier, dlatego łączenia rzadziej rozchodzą się po wyschnięciu.

Wzory tapet, skala motywu i kolorystyka a wielkość pokoju

Ten sam wzór inaczej działa w pokoju o powierzchni kilkunastu metrów, a inaczej na ścianie oglądanej z dwóch metrów. Drobny, gęsty deseń z odległości zlewa się w jednolitą plamę koloru, więc jego efekt bliżej odpowiada pomalowanej ścianie niż wzorzystej. Jasne tło z drobnym deseniem optycznie powiększa przestrzeń niewielkiego pokoju, natomiast duży motyw zachowuje czytelność, ale zajmuje pole widzenia i wystarcza na jednej ścianie. Pionowe pasy podnoszą optycznie niski pokój, poziome rozciągają go wszerz, a jedne i drugie łatwo przesadzić, jeśli obejmą wszystkie ściany naraz.

Kolorystyka wynika w dużej mierze z oświetlenia pokoju. Przy oknie od północy pastelowy błękit czy szarość czytają się chłodniej, więc cieplejsze odcienie kremu, brzoskwini albo piaskowego beżu robią pokój przytulniejszy skuteczniej niż dodatkowy kolor na meblach. Kolorowa tapeta o mocnym nasyceniu działa jako tło dla zabawek i rysunków, które i tak pojawią się na ścianie, dlatego spokojniejsze tło zostawia więcej miejsca na te dodatki. Przy wzorze o dużym raporcie trzeba doliczyć zapas materiału, ponieważ dopasowanie motywu na łączeniach zostawia odpad na końcu każdego pasa.

Tapeta a wiek dziecka, od pokoju niemowlaka po pokój nastolatka

W pokoju niemowlaka wzór ogląda przede wszystkim dorosły, bo dziecko spędza tam czas głównie w łóżeczku i na podłodze. U malucha, który dopiero zaczyna chodzić, znaczenie zyskuje odporność dolnej części ściany, ponieważ to ona zbiera ślady dłoni i zabawek. Spokojne tło z delikatnym motywem sprawdza się lepiej niż mocny kontrast na całej ścianie, a elementy pobudzające uwagę łatwiej dozować w postaci zabawek i pojedynczych dekoracji ściennych. U przedszkolaka wzór zaczyna mieć znaczenie osobiste i wtedy pojawia się pierwszy problem trwałości wyboru, ponieważ ulubiona postać traci na atrakcyjności szybciej niż mebel czy podłoga.

W wieku szkolnym pokój dzieli się na strefy, a tapeta może je oddzielić bez stawiania ścianek. Ściana za biurkiem zostaje wtedy spokojna, żeby wzór nie znajdował się w polu widzenia podczas odrabiania lekcji, a mocniejszy motyw przenosi się nad łóżko albo w część do zabawy. W pokoju nastolatka wybór warto podejmować razem z dzieckiem, bo decyzja podjęta bez niego rzadko wytrzymuje próbę czasu. Na tym etapie częściej sprawdzają się wzory geometryczne, imitacje betonu czy cegły i jednolite kolory, które nie wiążą aranżacji z konkretną bajką.

Motywy safari, panda i postaci z bajek a zainteresowania dziecka

Tapeta z motywem dziecięcym mieści się z grubsza w dwóch grupach. Pierwsza to rozpoznawalne postaci z bajek, mocno związane z bieżącymi zainteresowaniami dziecka. Druga obejmuje tematy szersze, na przykład safari, leśne zwierzęta, panda wśród liści, mapy, chmury czy motywy roślin i zwierząt bez konkretnego bohatera. Ta druga grupa starzeje się wolniej, ponieważ nie odsyła do jednej historii, a jej odbiór zmienia się razem z resztą wyposażenia pokoju. Mapa, alfabet albo scena z życia zwierząt dają przy tym punkt zaczepienia do rozmowy i zabawy, dlatego bywają wybierane jako element wspierający rozwój i kreatywność.

Fototapeta pozwala potraktować ścianę jako jeden obraz, ale wymaga zaplanowania, co przed nią stanie. Motyw zasłonięty w połowie przez łóżko piętrowe albo regał traci sens, dlatego układ mebli ustala się przed wyborem wzoru, a nie po nim. Przy motywie mocno związanym z zainteresowaniami dziecka pomaga ograniczenie go do jednej ściany albo do pasa nad łóżkiem. Wymiana takiego fragmentu jest później prostsza niż zdejmowanie tapety z całego pokoju.

Tapeta do pokoju dziewczynki i tapeta do pokoju chłopca

Podział na tapetę dla dziewczynki i tapetę dla chłopca porządkuje przede wszystkim sklepowe kategorie i rzadko odpowiada temu, czym interesuje się konkretne dziecko. Róż w pokoju dziewczynki i błękit w pokoju chłopca bywają wyborem rodzica, który skraca sobie decyzję. Wygodniej zawęzić wybór tapet do kilku wariantów odpowiadających wiekowi dziecka i pokazać je do oceny, zamiast rozstrzygać samodzielnie. Przy takim postawieniu sprawy motyw utrzymuje się na ścianie dłużej, bo dziecko od początku traktuje go jako własny.

W pokoju rodzeństwa sprawa wygląda inaczej, ponieważ jedna ściana musi obsłużyć dwie różne preferencje. Sprawdza się wtedy spokojne tło wspólne dla całego pomieszczenia i odróżnienie miejsc do spania tekstyliami, ramkami albo kolorem pościeli. Modne tapety zmieniają się przy tym szybciej niż meble, więc wzór planowany na kilka lat lepiej oceniać pod kątem tego, czy zniesie zmianę zainteresowań, a nie tego, czy pasuje do bieżących zestawień.

Która ściana w pokoju i jak połączyć tapetę z meblami

Tapety na ścianę za łóżkiem wybiera się najczęściej, ponieważ ta powierzchnia jest dobrze widoczna z wejścia i rzadziej dotykana niż fragment przy biurku czy przy podłodze. Ściana z oknem daje słabszy efekt, bo pod światło wzór traci czytelność, a wąskie fragmenty muru przy ościeżnicy wymagają dokładnego docinania. Jeśli pokój ma wydzieloną część do zabawy, drugim naturalnym miejscem jest ściana zamykająca tę strefę, bo wtedy wzór podkreśla podział, który i tak czyni pomieszczenie funkcjonalnym. Naklejenie wzoru na wszystkich ścianach naraz działa dobrze tylko przy bardzo spokojnym deseniu, w pozostałych przypadkach zamyka pomieszczenie optycznie.

Zestawienie z meblami i dodatkami wygodniej zaplanować od tapety, bo to ona narzuca paletę. Z wzoru wybiera się jeden albo dwa kolory i powtarza je w tekstyliach, ramkach czy pojemnikach, zamiast dokładać kolejne barwy. Granicę między tapetą a pomalowaną częścią ściany porządkuje listwa ścienna, która zasłania linię cięcia i zabezpiecza krawędź tapety przed odklejaniem. W pokoju małego dziecka ten sam zabieg pozwala poprowadzić tapetę tylko w górnej części ściany, a dolną, najbardziej narażoną na zabrudzenia, wykończyć farbą łatwą do domalowania.

Utrzymanie tapety w czystości i wymiana po kilku latach

Ślady w pokoju dziecka pojawiają się przede wszystkim na wysokości jego wzrostu, czyli w pasie przy podłodze i wokół łóżka. Tapety winylowe znoszą przecieranie wilgotną ściereczką, natomiast powierzchnie papierowe i strukturalne czyści się ostrożniej, na sucho albo miejscowo. Świeżą plamę usuwa się łatwiej niż zaschniętą, a mocne środki czyszczące potrafią rozjaśnić nadruk, dlatego próbę warto zrobić w miejscu zasłoniętym meblem.

Przy zakupie warto dokupić jedną rolkę zapasową z tej samej partii produkcyjnej, ponieważ odcienie z różnych serii potrafią się nieznacznie różnić. Uszkodzony fragment da się wtedy wymienić metodą łaty, wycinając nowy kawałek wzdłuż linii wzoru, żeby łączenie mniej rzucało się w oczy. Przy pełnej wymianie po kilku latach największą pracą jest przygotowanie podłoża, bo resztki starego kleju i ubytki gładzi trzeba wyrównać przed naklejeniem nowej tapety. Zaplanowanie tego etapu z góry ułatwia późniejszą zmianę aranżacji pokoju, kiedy dziecko wyrośnie z pierwszego wzoru.

Artykuł sponsorowany.